Ik Leef Heel Licht

We zijn op een van de eilanden van Nederland. Het is oktober en prachtig weer, 25 graden.

“Kijk maar achter je, ik sta op het strand”, hoor ik door mijn telefoon.

We staan bij een Vliegerschool in de duinen, een houten huisje, en ik bel het nummer wat op een bordje staat. In de verte zie ik op het brede strand een jongen met een oranje shirt blij zwaaien.

“We zouden graag met z’n zessen willen blokarten, kan dat later nog?”

We hebben eerder deze kleine autootjes met een zeil over het strand zien scheuren, en willen dat graag zelf proberen. De eigenaar van deze school informeert mij vanaf deze afstand over alle opties, er is veel mogelijk.

Bij het houten huisje tegen de duinen aan kijken we even rond. Een klein touwtje hangt voor de trap ‘niet betreden, we zijn zo terug’. Je zou er zo overheen kunnen stappen als je wil. Dat is het mooie van de eilanden, alles hoeft niet op slot zoals in een grote stad.

“Je hebt geen rem, je stuurt gewoon met je kart naar de wind toe, laat je touw los en dan heb je een remtijd van 10 meter”, legt een tweede jongen uit.

De volgende dag staan we met mijn ouders, vriend, en broer en vriendin op het strand in de heerlijke zon. Klaar om te gaan racen. Er is ook een autootje voor 2 mensen, die vrijwel net zo hard kan. Ideaal voor mijn moeder die liever niet alleen gaat.

“Hiiieeehaaaah”

Mijn vriend en vader maken er een wedstrijd van. Ze racen zo hard dat bij de volgende bocht, mijn vriend lachend omwaait.

Na een uur is het tijd om te stoppen. We mogen afrekenen bij het houten huisje. Als we daar aankomen staat de jonge eigenaar te beachvolleyballen met zijn vriendin. Heel relaxt allemaal.

“Je kan binnen ook pinnen”

Terwijl we betalen kijk ik even rond. Ik vraag me af hoe zijn leven eruit ziet.

“Kan je rondkomen van alleen deze verhuur op het eiland?” vraag ik hem.

“Ja, dat lukt”

“Je hoeft niet ook online nog allemaal dingen te verkopen?” vraag ik wat ongelovig.

“Nee, de zomerverhuur is voldoende. Ik leef heel licht.”

Ik ben even stil want het is een mooi antwoord. Het is ook maar net hoe je zelf leeft, waar je allemaal geld aan uit wil geven.

“Binnenkort start ik mijn 5 maanden vakantie”

Het klinkt supermooi. We zeggen hem gedag. Terwijl we weglopen wijst mijn vader op het gedicht dat op het huisje staat geschreven:

En vergeet niet 

dat de aarde het heerlijk vindt 

je blote voeten te voelen 

en de wind ernaar hunkert 

met je haar te spelen.

“Iemand vergeet zijn schoenen”, roept de jongen ons na.

Ik draai me om, en daar staan ze inderdaad in het zand. Op blote voeten loop ik terug.

“Ik leef het gedichtje, heerlijk zo op blote voeten en de wind in mijn haar. 

Fijne vakantie!”

*Deze blog is in oktober 2018 geplaatst op Linkedin door Marlinde van Hedel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *